Bielsko-Biała, 25 lipca 2011r.

Czesław Buczkowski
Artur Parypa

Szanowny Pan: Bronisław Komorowski
PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ  POLSKIEJ
00-902  WARSZAWA,  ul. Wiejska 10

Dotyczy: wspólnego z Prezydentem Ukrainy oddania hołdu pomordowanym w Ostrówkach

i Woli Ostrowieckiej (Ukraina) oraz w Sahryniu (Polska)

Panie Prezydencie

Zgoda władz polskich na składanie hołdu ofiarom ataku 10.03.1944r., partyzantów AK i BCh na wieś Sahryń – jako odpowiednik zbrodni OUN-UPA na mieszkańcach wsi Ostrówki i Wola Ostrowiecka, to obraza pamięci nie tylko 1.158 ofiar(1) z tych wsi lecz pamięci ok. 200 tysięcy obywateli polskich Kresów Wschodnich II RP., zamordowanych przez OUN-UPA w latach 1943-1947 oraz obraza żyjących Kresowian i ich potomków.

Sahryń nie była zwyczajną - bezbronną wsią, jak tysiące polskich miejscowości objętych   eksterminacją  przez OUN UPA, lecz siedzibą KUSZCZU(2), z przywódcą OUN, funkcjonariuszami "Służby Bezpeky" OUN, posterunkiem policji i oddziałami samoobrony (USN); zarówno policja jak i oddziały USN brały udział w napadach na polskie miejscowości. W związku z tym porównywanie napaści jednostek bojowych OUN na bezbronne miejscowości  II RP, takie jak Ostrówki, czy Wola Ostrowiecka, z atakiem na KUSZCZ w Sahryniu, jest nadużyciem.

Sahryń leży na terenach, objętych w latach 1942-43 masowym wysiedlaniem Polaków (z rozdzielaniem dzieci od rodzin, w celach ich germanizacji) i zasiedlaniem w ich miejsce, rodzin niemieckich i ukraińskich. Znawcy historii Kresów wykazują, że akcja wysiedlania Polaków   i osiedlania na opuszczanych przez nich domostwach przesiedleńców ukraińskich, choć organizowana przez Niemców i wspomagana przez policję ukraińską, w poważnym stopniu była realizacją planów i zabiegów działaczy Ukraińskiego Centralnego Komitetu.

Porównanie ataku na KUSZCZ w Sahryniu, do okrutnych zbrodni OUN-UPA w tysiącach osad, kolonii, wsi i miasteczek, Kresów II RP, to również fakt, że strona ukraińska nie ma innego wyboru.

Polscy partyzanci – bowiem, nie napadali na ukraińskie wsie aby mordować całe rodziny(od noworodków po starców), niszczyć ich mienie i zacierać ślady ich istnienia; nie odbierali ziemi i gospodarstw ukraińskim rolnikom, ani nie odbierali im siłą dzieci w celach ich wynarodowienia, nie wywozili Ukraińców na przymusowe roboty.

Polscy kresowianie również nie napadali na ukraińskich sąsiadów żeby ich mordować, zajmować ich ziemie i mienie.

Pojedyncze przypadki "napadów z zemsty", należy rozpatrywać na konkretnych przykładach, analizując fakty w miejscu i czasie, uwzględniając "prawa wojny" z dwoma wrogami.

Atak zgrupowania polskich partyzantów na KUSZCZ w Sahryniu nie miał na celu zemsty na ludności wsi Sahryń, choć część mieszkańców tej wsi działało i walczyło przeciwko Polakom. Zanim napadnięto na KUSZCZ  w Sahryniu, OUN-UPA  rozlały morze krwi mordując tysiące obywateli polskich Kresów i terenów Zamojszczyzny, w tym, w bezpośrednim sąsiedztwie Sahrynia. Atak miał na celu likwidację siedziby i potencjału zbrojnego kuszczu oraz wyprzedzenie planowanej na 16.03.1944r., szerokiej akcji  zbrodniczej OUN-UPA. Należy ubolewać, że w trakcie ataku na siedzibę kuszczu zginęła jakaś ilość cywilów ale to nie jest przykładem ani eksterminacji, ani zbrodni, lecz "wypadkiem przy pracy" czasu "podwójnej wojny".

Polscy partyzanci mieli pełną LEGITYMACJĘ działania na tych terenach. Oni bronili swoich rodaków i swojej ziemi, której nie chcieli oddać. Mieli prawo zabijania wrogów, którzy wtargnęli na tą ziemię bezprawnie; mieli również prawo zabijania nacjonalistów z OUN-UPA,    którzy - będąc polskimi obywatelami (w większości), wspierali czynnie okupanta, a w 1942 i latach następnych, stali się groźniejszym wrogiem dla Polaków zamieszkujących tamte tereny, od tego okupanta.

Więcej szczegółów do przedstawionych wyżej argumentów  zawiera załącznik: "Sahryń w latach 1942-1944".

Apelujemy do Pana Prezydenta jako "Prezydenta wszystkich Polaków", o wstrzymanie "hołdowania" ofiar wsi Sahryń. Apelujemy o zapoznanie się z bogatą literatura dowodową w sprawie nacjonalizmu ukraińskiego i zbrodni OUN-UPA. Powołujemy się na:

- prace profesorów: Bogumił Grott, Ryszard Szawłowski,  Adolf Kondracki, Tadeusz Piotrowski, Czesław Partacz, Paweł Wieczorkiewicz, Edward Prus, Józef Wysocki i wielu innych.

- ustalenia i źródła przytaczane przez innych polskich badaczy, jak np. dr Lucyna Kulińska, Władysław i Ewa Siemaszko, ks. Józef Wołczański, ks. biskup Wincenty Urban, dr Zdzisław Konieczny, itd.

- prace znanych ukraińskich autorów, jak dr hab. Wiktor Poliszczuk (całe życie poświęcił badaniu nacjonalizmu ukraińskiego i zbrodni OUN-UPA), czy prof. Witalij Masłowśkyj (został zamordowany po opublikowaniu prac obciążających OUN-UPA).

Uważamy, ze celem nadrzędnym w stosunkach z Ukrainą  jest DOJŚCIE DO PRAWDY w sprawie nie tylko Sahrynia, lecz całokształtu zbrodni ludobójstwa na Kresach II RP, w latach czterdziestych XX wieku...

_________________

(1) - Władysław i Ewa Siemaszko: "Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-1945", Tom I, str. 511 i 529).

(2)Opracowanie  pt: "SAHRYŃ w latach 1942-1944"

.......................

Artur Parypa

......................

Czesław Buczkowski

/Do kancelarii Prezydenta RP list wpłynął w dniu 1.08.2011. Do dnia publikacji listu w serwisie, odpowiedzi nie otrzymałem.


enfrdeitptrues

75. rocznica ludobójstwa

Reklama

 

Szukaj w serwisie

Statystyki

Odsłon artykułów:
2581897

Odwiedza nas 93 gości oraz 0 użytkowników.

cpr certification online
cpr certification onlinecpr certification onlinecpr certification online